Najbardziej odkrywcze rzeczy do śledzenia razem: uporządkowany przewodnik po parach o wysokim sygnale

Gdybyś mógł śledzić tylko trzy pary pól do końca życia, które byś wybrał? Większość osób zapytana znienacka mówi coś w stylu „kroki i waga”. Mylą się. Kroki i waga to para o niskim sygnale: oba pola są szumne w skali dnia, a samo mierzenie któregoś z nich potrafi je zmieniać. Pary, które naprawdę zwracają wysiłek włożony w rejestrowanie, wyglądają inaczej.

To wyrazista lista. Wybiera konkretne pary, mówi, dlaczego każdą warto śledzić, i wprost wskazuje, które popularne pary lepiej pominąć. To praktyczne dopełnienie naszego tekstu o śledzeniu w parach, nie pojedynczo, w którym ułożyliśmy zasady projektowania. Tu nazywamy rzeczy po imieniu.

Co czyni parę o wysokim sygnale

Cztery cechy oddzielają parę, która regularnie coś odsłania, od pary, która regularnie marnuje twój czas.

Oba pola da się uczciwie wpisać w mniej niż dwadzieścia sekund. Jeśli pole jest uciążliwe w wpisaniu, pominiesz je w dniach napiętych, czyli dokładnie wtedy, kiedy para byłaby najbardziej wymowna. Ocena na skali wpisywana co wieczór bije precyzyjną liczbę wpisywaną trzy razy w tygodniu.

Relacja jest prawdopodobna, ale nie tautologiczna. „Przepracowane godziny i zmęczenie” to para, ale danych do potwierdzenia nie potrzebujesz. Dobre pary leżą pośrodku: jest do opowiedzenia historia, ale kierunek lub wielkość efektu nie są ci znane z góry.

Para ma sensowną zmienność po obu stronach. Jeśli twoja godzina pójścia spać jest co wieczór taka sama z dokładnością do kwadransa, pole godziny pójścia spać nie da się sparować z niczym, bo nie ma rozrzutu do porównań.

Co najmniej jedno z pól jest czymś, na co masz pewien wpływ. Para, w której jeden z inputów to wybór, którego możesz dokonać albo go pominąć, to ten rodzaj pary, która później może podpowiedzieć decyzję.

Para spełniająca wszystkie cztery zwraca wysiłek wpisywania zwykle w cztery do sześciu tygodni. Para, której brakuje dwóch albo więcej, zostawia cię z rzędami danych i bez żadnej historii.

Ranking

Osiem par w przybliżonej kolejności, jak często dają coś użytecznego przeciętnej osobie, która rejestruje przez kilka miesięcy. Twój ranking nie będzie dokładnie taki. Potraktuj go jak punkt startowy.

1. Sen a koncentracja następnego dnia

Klasyczna para z dnia po, i ta, którą szczegółowo omówiliśmy w tekście o śnie a koncentracji. Spełnia czysto wszystkie cztery kryteria. Sen rejestrujesz uczciwie rano. Koncentrację oceniasz uczciwie raz dziennie. Oba pola się zmieniają. Relacja jest prawdopodobna, ale jej rozmiar i kształt nie są oczywiste, dopóki nie zobaczysz własnych danych.

Dlaczego na pierwszym miejscu: to para, która najszybciej pokaże czytelny wzorzec w ciągu miesiąca, a ten wzorzec, kiedy się pojawia, niemal zawsze zmienia sposób, w jaki ktoś myśli o swoich wieczorach. Różnica jednego do dwóch punktów w koncentracji między nocami z dużą i małą ilością snu zazwyczaj przesuwa sen w głowie z „aktywności regeneracyjnej, która zdarza się po dniu” na input, w który warto inwestować.

Jak ustawić: godziny snu (liczba) albo jakość snu (skala 1 do 10), koncentracja (skala 1 do 10) rejestrowana o stałej porze.

2. Nastrój a ćwiczenia

Para, o którą pytają najczęściej, i ta, której kierunek najczęściej zaskakuje. Ludzie spodziewają się, że „ćwiczenia podnoszą nastrój” pojawi się czysto. To, co się pojawia, jest ciekawsze i bardziej indywidualne.

Niektórzy widzą wzrost tego samego dnia: trening rano, lepszy nastrój wieczorem. Inni widzą wzrost następnego dnia: trening we wtorek, lepszy nastrój w środę. Mniejszość nie widzi żadnej relacji albo niewielką odwrotność dla najintensywniejszych sesji, bo koszt energetyczny przesłania efekt na nastrój. Wszystkie trzy ustalenia są realne.

Dlaczego wysoko: kształt relacji liczy się bardziej niż jej istnienie. Jeśli ćwiczenia podnoszą ci nastrój tego samego dnia, to informacja, którą możesz wykorzystać; jeśli podnoszą go następnego dnia, to też informacja, inaczej użytkowa.

Jak ustawić: nastrój (skala 1 do 10), ćwiczenia (tak albo nie, lub kategorialnie: odpoczynek, lekkie, umiarkowane, ciężkie).

3. Energia a kofeina

Para z najszybszą pętlą sprzężenia zwrotnego, i ta, w której ludzie najczęściej przeceniają swoją tolerancję.

Rejestruj kofeinę (filiżanki albo tak/nie dla „jakaś po wybranej godzinie”) i energię (skala 1 do 10). Dwa tygodnie zwykle wystarczą, by coś zobaczyć. Relacja, jaką ludzie zwykle zakładają, to „więcej kofeiny, więcej energii”. To, co się pojawia, jest bliższe „więcej kofeiny, podobna energia, nieco gorszy sen i wyraźny spadek energii następnego dnia”.

Ten drugi wzorzec wyłania się tylko wtedy, gdy oba pola rejestrujesz uczciwie, łącznie z filiżankami, których wolałbyś nie liczyć. Para nie wybacza nieuczciwego rejestrowania i to też ją czyni przydatną.

Jak ustawić: kofeina (liczba, w filiżankach), energia (skala 1 do 10), a idealnie godziny lub jakość snu obok, bo ciekawy efekt często idzie przez sen.

4. Nastrój a pogoda

Para, której ludzie najczęściej spodziewają się jako silnej, i ta, której rzeczywista siła najbardziej różni się między osobami. Znacząca mniejszość pokazuje wyraźny związek pogody i nastroju w danych. Wielu nie pokazuje prawie nic. Ciekawe jest, gdzie ty osobiście leżysz na tym spektrum. Niektórzy są pogodoodporni w sposób, którego nie znali. Inni są pogodowrażliwi w sposób, który zrzucali na coś innego.

Pogoda to najczystszy przykład pary, w której input nie podlega twojej kontroli. Nie zmienisz pogody, ale możesz zmienić to, co robisz w dni, które zazwyczaj psują ci nastrój.

Jak ustawić: nastrój (skala 1 do 10), pogoda (kategoria: słońce, chmury, deszcz, mieszane) albo prostsze „słonecznie: tak czy nie”.

5. Koncentracja a czas przy ekranie wieczorem dnia poprzedniego

Para nowsza, coraz bardziej istotna w miarę jak wieczorne używanie telefonu rośnie. To para z dnia po: przyczyna jest w dniu N, skutek w dniu N+1.

Notuj ile minut spędziłeś przy ekranie po wybranej granicy (22:00 albo 23:00) i oceniaj koncentrację następnego dnia. Wersja tego samego dnia bywa słaba, bo wieczorne ekrany kształtują sen, a sen kształtuje koncentrację następnego dnia. Wersja z dnia po łapie cały łańcuch w jednym porównaniu.

Para nie wybacza, w użyteczny sposób. Osoby, które mówią „telefon przed snem na mnie nie działa”, po dwóch miesiącach danych zwykle odkrywają, że jednak działa, często z różnicą 1 do 1,5 punktu koncentracji następnego dnia.

Jak ustawić: późnowieczorny czas przy ekranie (liczba, w minutach po granicy), koncentracja (skala 1 do 10, rejestrowana konsekwentnie następnego dnia).

6. Nastrój a plany towarzyskie

Odsłona introwertyk/ekstrawertyk. Para mówi ci, w jakim rytmie społecznym twoje dane naprawdę kwitną, niezależnie od tego, co deklarujesz, że wolisz.

Niektórzy notują wyraźny wzrost w dniach z planami towarzyskimi i drobny spadek w dniach samotnych. Inni notują odwrotnie. Trzecia grupa nie pokazuje relacji, co też jest ustaleniem. Z dwoma miesiącami danych jedna z trzech zwykle wygrywa wyraźnie.

Wynik często naprawdę zaskakuje. Osoby identyfikujące się jako ekstrawertycy czasem widzą wzrost w dniach cichych, i odwrotnie. Ta para jest mniej o etykietowaniu siebie, a bardziej o zauważaniu, co pokazują twoje dane.

Jak ustawić: nastrój (skala 1 do 10), plany towarzyskie (tak albo nie, lub kategorialnie: sam, mała grupa, duża grupa, intensywny dzień towarzyski).

7. Sen a alkohol

Łańcuchowa para z dnia po, i ta, której dane najczęściej nie litują się.

Notuj alkohol (tak albo nie wieczorem, lub liczbę drinków) i sen następnego ranka (godziny, jakość albo oba). Większość osób, które uczciwie notują tę parę przez sześć tygodni, widzi wyraźny wzorzec, a wielkość zwykle przekracza oczekiwania: ocena jakości niższa o jeden lub dwa punkty, godziny snu krótsze mniej więcej o pół godziny, czasem dodatkowy efekt na koncentrację dnia kolejnego po następnym.

Dlaczego nie wyżej: para jest niewygodna dla osób, których wieczory regularnie obejmują alkohol. Dane są uczciwe w sposób, który często z góry rozstrzyga pytanie. Jeśli chcesz zobaczyć ten wzorzec, notuj. Jeśli notujesz, prawdopodobnie go zobaczysz.

Jak ustawić: alkohol (tak albo nie wieczorem, lub mała liczba dla drinków), jakość snu (skala 1 do 10) i godziny snu (liczba).

8. Energia a czas na zewnątrz

Najtańsza para do wpłynięcia, i najczęściej niedoceniana w zestawach samośledzenia.

Czas na zewnątrz to dziwny input: tani, prawdopodobny, częściowo pod twoją kontrolą, i zmienia się dzień po dniu bardziej, niż ludzie zauważają. Sparuj go z energią (lub nastrojem, lub koncentracją), a znacząca część osób widzi mały, ale konsekwentny wzrost tego samego dnia lub następnego, gdy pobyli na zewnątrz ponad trzydzieści minut.

Dlaczego tu, a nie wyżej: wzrost, kiedy się pojawia, jest zwykle skromny. Różnica 0,5 do 1 punktu na skali 1 do 10 jest typowa. To realne, ale łatwe do przeoczenia obok głośniejszych inputów jak sen czy kofeina. Para zasługuje na miejsce, bo koszt działania (krótki spacer w porze lunchu) jest tak niski, że nawet drobny efekt warto poznać.

Jak ustawić: czas na zewnątrz (liczba, w minutach), energia lub nastrój (skala 1 do 10).

Anty-rekomendacje

Niektóre pary wyglądają ciekawie, ale rzadko dają czytelny sygnał. Ich śledzenie nie jest błędem, ale czas zwykle lepiej zainwestować gdzie indziej.

Liczba kroków a nastrój

Kroki są szumne w skali dnia i reagują bardziej na twój kalendarz (dzień dojazdów, dzień sprawunków, dzień przy biurku) niż na cokolwiek o tobie. Para często pokazuje słabą relację tego samego dnia, która tak naprawdę mówi, że oba pola są pochodnymi „jaki to był dzień”. Jeśli twój zegarek rejestruje kroki automatycznie, popatrz na parę śmiało. Ale nie zakładaj liczenia kroków po to, by sparować je z nastrojem.

Liczenie kalorii a cokolwiek

Problem nie polega na tym, że kalorie nie mogą wiązać się z innymi polami. Polega na tym, że samo liczenie kalorii zmienia zachowanie, często znacząco, i zanieczyszcza parę. W chwili, gdy zaczynasz liczyć, twoje jedzenie się przesuwa. Dane, które zbierasz, opisują twoje liczące-kalorie ja, nie twoje normalne ja. Jeśli chcesz zerknąć na jedzenie i nastrój, pole kategorialne (lekkie, normalne, ciężkie) albo „czułem się ciężko po obiedzie: tak czy nie” to mniej zanieczyszczający wybór.

Liczba kroków a waga

Wart wymienienia, bo wiele trackerów proponuje to domyślnie. Oba pola są szumne w skali dnia (kroki idą za twoim harmonogramem, waga idzie za nawodnieniem i posiłkiem z dnia poprzedniego). Sygnał, jeśli istnieje, jest na tyle wolny, że wymaga miesięcy danych. Bardziej wydajne pary istnieją przy tym samym nakładzie pracy.

Jak Loggr obsługuje te pary

Dla dowolnej pary z tej listy nie musisz wybierać, czy patrzeć na nią tego samego dnia, czy dnia po. Loggr porównuje każdą parę, którą rejestrujesz, zarówno przy tej samej dacie, jak i z przesunięciem o jeden dzień, i zostawia silniejszą relację.

Sen i koncentracja pojawia się automatycznie jako wersja z dnia po. Kofeina i energia pojawia się jako ten sam dzień dla jednych, dzień po dla innych. Alkohol i sen pojawia się domyślnie jako dzień po. Nic z tego nie konfigurujesz. Ty notujesz pola. Loggr wykonuje porównanie.

Zbuduj stabilny rdzeń, potem dorzuć eksperymenty

Podziel zestaw na dwie części.

Twój stabilny rdzeń to dwie lub trzy pary, które rejestrujesz bezterminowo, bo to relacje, które najbardziej chcesz rozumieć w długim okresie. Dla większości to: sen i koncentracja, nastrój i jeden input (ćwiczenia, plany towarzyskie lub czas na zewnątrz), oraz jeszcze jedna para istotna w twojej sytuacji.

Twoja warstwa eksperymentalna to jedna lub dwie pary, które dorzucasz pod konkretne pytanie w określonym oknie czasu. „Chcę wiedzieć, czy kofeina po 14:00 wpływa na mój sen, więc będę notować godzinę kofeiny i jakość snu przez osiem tygodni.” Po ośmiu tygodniach masz odpowiedź i możesz zrzucić pole, jeśli już nie zasługuje na miejsce.

Podział trzyma codzienne notowanie krótkim, a jednocześnie pozwala badać sprawy, kiedy się pojawiają.

Najczęstsze pytania

Czy mam śledzić wszystkie osiem par naraz?

Nie. Dwie do trzech par stabilnych plus jedna eksperymentalna to górna granica dla większości. Śledzenie ośmiu par oznacza śledzenie pięciu lub sześciu pól, a to wystarczy, by notowanie stało się obowiązkiem, obowiązek stał się dniem pominiętym, a pominięty dzień zepsuł porównanie.

A jeśli moje dane nie pokazują związku dla pary, której spodziewałem się silnej?

To też jest ustalenie. Zwykle oznacza jedno z trzech. Para jest dla ciebie naprawdę słaba. Albo jedno z pól ma zbyt małą zmienność (twoja godzina pójścia spać jest zawsze ta sama, twój nastrój to zawsze 6 albo 7). Albo nie notowałeś jeszcze wystarczająco długo. Spróbuj cztery do sześciu tygodni dłużej. Jeśli nadal jest płasko, odpuść.

Czy mogę śledzić to samo pole w wielu parach naraz?

Tak, i powinieneś. Sen można sparować z koncentracją, nastrojem i energią równocześnie bez żadnego dodatkowego notowania. Notujesz sen raz dziennie, a Loggr porównuje go z każdym innym polem, które notujesz. Projekt pary jest w twojej głowie; porównanie dzieje się samo.

Kluczowe wnioski

• Nie wszystkie pary są równe. Para o wysokim sygnale ma cztery cechy: oba pola da się uczciwie zanotować, relacja jest prawdopodobna, ale nieoczywista, oba pola się zmieniają, i na co najmniej jedno masz wpływ.
• Osiem par w kolejności: sen i koncentracja, nastrój i ćwiczenia, energia i kofeina, nastrój i pogoda, koncentracja i czas przy ekranie wieczorem dnia poprzedniego, nastrój i plany towarzyskie, sen i alkohol, energia i czas na zewnątrz.
• Pary do pominięcia: kroki i nastrój, liczenie kalorii i cokolwiek, kroki i waga.
• Loggr porównuje każdą parę automatycznie zarówno tego samego dnia, jak i z przesunięciem o jeden dzień. Nie wybierasz; porównanie wybiera się samo.
• Podziel zestaw na stabilny rdzeń (dwie do trzech par bezterminowo) i warstwę eksperymentalną (jedna para pod konkretne pytanie w określonym oknie).
• Płaski wynik dla pary też jest ustaleniem. Zwykle oznacza, że para jest dla ciebie naprawdę słaba, a nie że śledzenie zawiodło.

Wybierz dwie pary i zacznij

Jeśli po tym artykule nie zrobisz nic więcej, wybierz dwie pary z listy i notuj je uczciwie przez dwa tygodnie. Najtańszy punkt startu to sen sparowany z koncentracją, oraz jedna z nastrój z ćwiczeniami albo nastrój z planami towarzyskimi. Trzy do czterech pól, dziesięć do piętnastu sekund dziennie.

Możesz otworzyć Loggr i ustawić to w mniej niż minutę. Sześć typów pól, na iOS, Android i web, te same dane wszędzie. Po dwóch tygodniach będziesz mieć pierwszy szkic. Po miesiącu lub dwóch dowiesz się, które pary są dla ciebie głośne, a które ciche, i będziesz w stanie dodać trzecią na bazie dowodów, a nie domysłów.